Enkelte ting endrar seg aldri, t.d. panneluggar!
Enkelte ting endrar seg aldri, til dømes panneluggar!
Men ikkje berre det. Skilnaden på desse to bilda av meg er omlag 65 år. Mykje er sjølvsagt annleis etter så mange år, men i tillegg til panneluggen er lese-og skrivegleda framleis der.
Eg var ein heldig unge. Eg hadde vaksne som fortalde meg historier, som las for meg, og som hjelpte meg å knekke lesekoden – omtrent på den tida bildet viser.
Denne gåva har eg hatt med meg heile livet, ho har vore grunnlaget for yrke og fritid, for heile eksistensen min. Det å kunne reise til andre univers, møte farar og utfordringar, finne allierte og løysingar, øve på sjølve livet – det har vore min viktigaste reiskap.
Eg hugsar enno universa eg skapte og leikte som barn, mange inspirert frå forteljingane morfaren min fortalde frå mytologien, og frå spennande bøker.
På mange vis er eg framleis der. Og kanskje er det desse tidlege formidlingsopplevingane som gjer at eg stadig utforskar nye univers? Kanskje er det slik at inntrykka frå «Kong Salomos gruver», Jules Vernes’ fantastiske univers og Minotaurus i labyrinten har festa seg i sinnet for alltid?
For eg ser at mange av universa mine er eit godt stykke unna dagslyset. Underjordiske gangar, bunkersar og grotter går igjen. Ofte gamle, skjulte mysterium som har ein link til verkelege hendingar – kopla til nye utfordringar hovudpersonane mine skal utsettast for.
Og nettopp denne trongen til å gå under jorda har fått meg til å bli opptatt ev estetikken rundt Urban Exploration. Grotter og hòler, bunkersar og underjordiske laboratorium, nedlagte fabrikkar og institusjonar, forlatte hus, slott, eigedomar – det forfalne, forlatte, ofte menneskeskapte har sin eigen estetikk.
KI definerer Urban Exploration slik: utforsking og dokumentasjon av menneskeskapte, ofte forlatte stader, som gamle fabrikkar, sjukehus, bunkersar og tunnelar. Målet er å fange forfall, historie og unik atmosfære gjennom fotografi, ofte under mottoet ‘ta kun bilder, etterlat kun fotspor’.
—
I mange av bøkene mine går handlinga føre seg eit godt stykke unna dagslyset – det finst ein eigen estetikk, eigne univers i mørke gangar, labyrintar, grotter, forfalne gamle bygningar – og under jordoverflata, under gatene…
—
Dette gamle, forfalne huset, med alt som fanst inni det, var bakteppe for Klokkemakar Alfreds mysterium.
I det gamle slottet må vi gjennom ein underjordisk gang frå slottskjellaren, blir stengd inne, men finn til slutt skatten.
I Birgers odyssé er vi i Arktis, i gangar og hòler under isen.
I Kodemysteriet er det nok ein hemmeleg utgang frå eit gammalt hus til bunkersar frå krigens dagar.
I Mysteriet ved Hangman’s Hill er vi i eit gammalt slott og i skjulte hòler i landskapet.
I Grotta og skuggane frå fortida oppdagar vi stengde hòlesystem på utgravingsfeltet.
Og sanneleg er vi under jorda også i juleboka Tippoldefar Jakobs julekort.
I DKS-workshopen Utanforverda, eit samarbeid mellom biletkunstnar Tarjei Rypdal Eide og meg, utforska vi verda under Arktis gjennom ei spennande rammehistorie. Elevane skapte desse universa gjennom kunstinstallasjonar og forteljingar
Dermed er eg no i mi eiga boble: djupt nede under gatene i Oslo. I tunnelane som inneheld vatn- og kloakksystem, gamle tunnelbaner, stengde gangar og utgravingsområde.
Det handlar om Felix, Zack og Jana – om ein song og ei russisk bie – og om ei spesiell førjulstid. Men aller mest om å våge å ta utfordringar og ville det rette.
