Eg har mange tankar når eit nytt år er i gang, men denne gongen har eg ikkje laga meg noko liste med mål eg skal nå. Kanskje dette året rett og slett skal vere ei øving i å ta det som det kjem, opne opp for dei utfordringane og gledene som heilt sikkert vil dukke opp, vere her og no.
Eg er elles litt av ein ‘plottar’, både i liv og arbeid, så dette med å ta det som det kjem kan vere ei utfordring i seg sjølv for slike som meg.
Det er elles nok av målsettingar og tidsfristar, slikt som ruslar og går heile året: å halde seg frisk og i form med turar, sunn mat og trening. Det treng eg ikkje å ha ei liste 1.januar for å arbeide med. Dessutan har eg Hugo, Grand Danoisen min, så mykje av det som har med skrotten og frisk luft å gjere går av seg sjølv.
Eg er eigentleg pensjonist no, og kjenner på den fridomen det faktisk inneber, ikkje minst økonomisk. Eg har vore heldig å har sjonglert meg gjennom frilancerlivet i mange år. Det har ofte vore særdeles krevjande, men samtidig fantastisk fritt og tilfredsstillande.
Dette året rundar eg omsider av turnélivet med Den kulturelle skulesekken, noko som sit langt inne, kjekt som det er. I staden har eg innreia campervan. Ein knallraud Toyota Hiace. Då er i alle fall turgleda og reiselysta ivaretatt.
Når ei dør lukkar seg, opnar det seg ofte ein ny. Kva dører vil opne seg dette året, tru? Eg vil i alle falle vere klar til å gå gjennom dei – ikkje stenge dei.
Om turnélivet tar slutt, så er det ikkje slutt med skrivinga. Dette året kom to bøker i mål: ‘Jonas, Judith og UV-strålane’ og ‘Grotta og skuggane frå fortida’.
Dermed kan eg fokusere på boka om Felix som har vore på vent ei stund. Felix blir plutseleg åleine i verda og møter utfordringar i tunnelane under Oslos gater. Eg var ferdig med det første utkastet, fekk tilbakemelding frå redaktør, før bøker med stipendtildeling og på oppdrag måtte prioriterast. No er eg godt i gang med neste utkast. Det er herleg å ta opp igjen noko som har vore på vent, og sjå at brikker har komme på plass, nærast av seg sjølv. Tida kan også vere ein bra redaktør.
‘Tippoldefar Jakobs julekort’ fekk lufte seg på Hageverkstedet kulturscene før jul. Vi fire som boltra oss med denne historia storkosa oss, noko vi opplevde at publikum også gjorde.
Melanomforeninga, som eg skreiv dei to Jonas og Judithbøkene på oppdrag frå, er i gang med eit spennande vidareføringsprosjekt inspirert av desse bøkene. Mitt bidrag her blir innspel på tekst – spennande!
Rett nok er det slutt på turnélivet med DKS frå neste skuleår, men i vårsesongen no blir det både ‘Tor med hammaren’ og ‘Laboratorium for finurlege forteljingar’.
Eit anna spennande, men kanskje uvanleg arrangement er på gang også, men det må eg komme tilbake til. Opne dører, altså!
Trass i manglande bucketliste har eg likevel to levereglar eg vil gjere så godt eg kan for å følge: Vær snill! Vær raus!
I denne verda av galne despotar er det den viktigaste bodskapen på det nære planet. Kva eg skal gjere med stormaktspolitikken veit eg ikkje no – men noko må gjerast. Maktesløyse er destruktivt. Om ein gjer noko, om enn aldri så lite, så vil ein kjenne seg som eit handlande menneske, om ikkje anna. Er vi mange nok som gjer noko, må vi ha tru på endring. Eg vil ikkje akseptere imperialisme og maktbruk, fascisme og krigføring, rasisme og truslar som stenger for ytringsfridom.
Ta vel imot det nye året – bruk det godt!
