Publisert på

Bokstabel på vandring

I den siste tida har stabelen eg ber med meg blitt tyngre og tyngre. Stabelen er ein skikkeleg røssleg bokstabel. Eg har alltid hatt fleire leseprosjekt gåande på same tid – eg skiftar lett lesefokus alt etter humør, høve, tid – og etter kor vaken eg er. Nokre bøker krev fullt fokus og eit vakent sinn – mens andre kan lesast som rein underhaldning utan å krevje for mykje av trøytte auge som knapt klarer følgje linja til endes.

I stabelen ligg det bøker eg har lese før, men som må plukkast opp igjen av og til, kanskje for å «konsolidere stillinga» – eller fordi det på side 347 står eit veldig glupt utsegn eg gjerne vil minnast på. Andre bøker i stabelen er der for inspirasjon til eigne skriveprosjekt, eller fordi nokon har sagt noko bra om akkurat den boka, eller fordi coveret var så spennande, eller fordi den siste boka eg las av forfattaren var så god, eller fordi eg vil skrive betre sjølv gjennom å lære av andre – eller fordi eg må kvile hovudet frå eigen idéspinning med noko som er så spennande at eigne tankar blir dytta bort ei stund.

Stabelen veks og veks, der eg dreg han med meg frå bordet ved sofaen, til arbeidsbordet, til godstolen, til kofferten når eg skal reise, til nattbordet, til bilen (det kan hende eg må vente på ei ferje) – er det opphaldsvêr blir stabelen også med ut i hagen. Kindelen min blir også jamt  og trutt fylt opp. Innhaldet her ville føye til mange kilo i bokhaugen om det var i papirformat.

Stabelen veks seg ekstra stor når eg sjølv har hovudet fullt av idéar eg treng å gjere research på, men også når eg har det så travelt med alle slags prosjekt at eg ikkje har tid til å lese, og altså berre skaffar nye bøker i staden for å lese meg gjennom dei eg har. Då vandrar stabelen i dagevis utan at ei einaste bok blir opna.

Målet er at det skal vere ein viss balanse mellom omfanget i det eg les – og det eg skriv. Eg meiner slett ikkje at eigen produksjon nokon gong skal kunne vere i nærleiken av slike  fysiske dimensjonar i omfang, som bokstabelen eg drassar rundt på – meir som omfang i tid, slik at eg sjølv kan få klemt ut ei og anna lita bokflis i ny og ne.

Om eg skal vere riktig ærleg med meg sjølv, kan det hende at bokstabelen veks, og eigenproduserte ord på papiret tidvis spinn på same sida, på grunn av manglande fokus – med altfor mange andre ballar i lufta.

Men: alt til si tid -no er det snart påske, og med den både lesetid og skrivetid. Mange gjeremål og oppdrag går saman med meg inn for landing. Om då ikkje bokhaugen dei neste to vekene aukar endå meir, skal eg ta ein god «jafs» nedi bokstabelen min – og jammen har eg som mål at mi komande «bokflis» også snart skal gå inn for landing.

 

Publisert på

Godt nyttår!

Om litt er 2018 eit avslutta kapittel – vi går vidare til det ubrukte, ventande 2019.

Det nye året vil sikkert også by på det meste  – på godt og vondt. Det er berre å å gå på med krum hals – eg gler meg!

Tusen takk til alle de som har «hengt»med Olla Forlag dette første året, til de som har kjøpt bøker, kommentert, oppmuntra og heia på sidelinja. Eg gler meg til å fortelje om nye planer på nyåret!

For øvrig  slår nyttårsønsket mitt for 2019 følge med Bergljot Hals’ bilde med tittelen «Ettersyn». (www.bergljothals.no).

Personen på stigen kan nok trenge assistanse. Tenk om vi alle blei med på ein eineståande dugnad for klodens ettersyn i 2019?

Godt nytt år!

Publisert på

Manglar du nokre julegåver endå?

Om det er bøker du planlegg å gi til dine i år – er det endå tid til å få dei til jul – om du bestiller snart.

På dette ørlille forlaget som heiter Olla Forlag er det no den siste tida fram mot jul tilbod på tre bøker. Desse blir også sendt portofritt.

Den aller siste boka som kom i oktober «utandørs i nordvest» ser vi til vår store glede at mange ønskjer seg – både som gåve – og til seg sjølve. Vi får høyre at folk som har kjøpt den nyt både tekst og bilde – og kanskje inspirasjonen kjem til å nyte livet utandørs, rett og slett?

Den boka rekk også fram til jul om de bestiller no! Det daglege boktipset her på heimesida til Olla Forlag har vinterbilde henta frå «utandørs i nordvest»

Sjå under fana “butikk” – der er alle dei seks bøkene som til no har komme ut, og informasjon om pris og innhald.

Takk til alle de som tittar innom og les om Sivert, Jenny og den magiske julebjella! «Vil du vere med, så heng på!»

Ha ei fortsatt fin førjulstid!

Helsing Olla

 

 

Publisert på

«Den magiske julebjella» kapittel 2

Jenny og Sivert hentar ved til bålet frå vedskjulet. Det har vore ein kjempefin dag, med ein lang skitur oppetter ei snødekt fjellside. Her hadde dei laga både skihopp, kular og staup og hadde styra på i fleire timar.

Det sprakar og gneistrar frå bålet. Jenny og Sivert sit godt innpakka i varme klede og pledd. Det er fint å sitte her ved bålet. Rundt dei mørknar det.

«Dette er blåtimen», fortel far til Sivert. I gamle dagar trudde dei at på akkurat denne tida kom dei fram, dei som høyrde til det «blå folket» – dei underjordiske. Han peikar mot eit dalsøkk mellom to fjell. «I den dalen er det ein haug, og der meinte dei at det heilt sikkert budde underjordiske. Ein måtte passe seg vel, så ein ikkje blei lokka inn i fjellet», fortel han vidare. «Det hende dei som gjekk forbi høyrde felespel inne frå haugen, haugfolket var gode spelemenn.»

Dei vaksne ler. «I gamle dagar trudde dei på så mangt, både på underjordiske, nissar og troll» seier far til Jenny.

Jenny ser fort bort på Sivert, ho ser at han også syns dette er spennande.  Begge tenker på at dei syntes dei såg nokon utanfor vindauget i går kveld, men dei seier ingen ting til de vaksne om det. Dei vil nok berre seie at dei såg syner. Dei seier heller ingen ting om dei underlege spora dei fann i snøen utanfor vindauget då de sto opp og gjekk ut om morgonen.

«Sjå!» kviskrar mor til Jenny, og alle vender blikket dit ho peikar, opp mot himmelen. Nordlyset flakkar over heile himmelen i nord, det forandrar seg heile tida. Jenny og Sivert har aldri sett nordlys før – det er så fint at dei nesten gløymer å puste.

«Ei legende fortel at nordlyset blir til av at dei arktiske ildrevane spring så fort over snødekte fjelltoppar at snøflak lausnar og blir fanga opp av månelyset», fortel mor til Sivert. Jenny og Sivert ser opp mot Kvitnykja – er det kanskje den fjelltoppen ildrevane spring over?

Dei sit lenge ved bålet denne kvelden og ser på nordlyset. Når dei endeleg går opp på hemsen, har Sivert og Jenny ein plan: dei skal bytte på å vere vakne, for dei er sikker på at dei ikkje såg syner natta før, det hadde verkeleg vore nokon utanfor vindauget.

Sivert skal sove først. Jenny er lys vaken, så det skal ikkje bli vanskeleg å halde vakt, tenker ho. Sivert sovnar fort, og Jenny ser på de gamle postkorta. Øvst i bunken ligg kortet med bildet av nordlyset. Bildet er akkurat slik himmelen hadde sett ut denne kvelden då dei sat ved bålet. Det er nesten som bildet er verkeleg, tenker Jenny.

Det er då ho ser det: det er noko som rører seg rett utanfor vindauget! Ho er heilt sikker. Ho ristar Sivert vaken, to par auge stirer ut i den mørke natta. Ingen er å sjå, men dei ser noko nede på bakken, i snøen. Noko som ikkje har vore der før.

«Kom», kviskrar Sivert, «vi må sjå kva det kan vere!»

Stilt finn de fram skjerf og huer og listar seg ned stigen frå hemsen. I hytta er det stilt og mørkt. Dei vaksne søv.

Jenny og Sivert går ut i den kalde vinternatta.

Publisert på

AMULETTMYSTERIET

Pris:  229.-

Frakt: 36,-

Kjøp: kjøpars namn og adresse til e-post: ollryp@online.no

Betaling: Vipps til Olla Forlag / bankkonto: 6580.33.94223

Forside til ‘Amulettmysteriet’ – design: Tarjei Rypdal Eide